11 lipca 1943
Ukraińcy mordowali Polaków już od pierwszych godzin II wojny światowej, ale kumulacja tego ludobójstwa nastąpiła 11 lipca 1943r. Zbrodniarze z OUN-UPA celowo wybrali niedzielę, wiedząc, że mieszkańcy polskich wsi nie wyjdą do pracy w pole, za to pójdą do kościołów. Zaatakowali jednocześnie co najmniej w 99 miejscowościach, bestialsko mordując Polaków bez względu na płeć i wiek.
To była zbrodnia ludobójstwa zaplanowana z pełną premedytacją. Oprawcy działali w wyspecjalizowanych grupach – jedne pododdziały otaczały wieś kordonem, inne zajmowały miejscowość, gromadziły ofiary w jednym miejscu i dokonywały masakry. Maskary miały z założenia porażać takim okrucieństwem, żeby Polacy bali się choćby pomyśleć o pozostaniu w swoich miejscowościach czy powrocie do nich po wojnie. Ukraińcy mówili o tym otwarcie – Polacy mają zostać zabijani z takim bestialstwem, żeby uciekli na zawsze. Oczyszczaniem terenu z niedobitków oraz grabieżą zajmowali się ukraińscy chłopi. Ludność polska ginęła od kul, siekier, wideł, kos, pił, noży, młotków i innych narzędzi zbrodni. Nierzadko zbrodnie były dokonywane ze szczególnym okrucieństwem, ofiary były torturowane, kobiety wielokrotnie gwałcone (nawet małe dziewczynki), często na oczach mężów, ojców i braci. Kobietom w ciąży, Ukraińcy rozpruwali brzuchy i wyciągali płody dzieci, wpychając zamiast nich np. kocięta. Noworodki były rozrywane. Małe dzieci nabijane na płoty. Często te tortury trwały wiele godzin zanim ofierze pozwolili umrzeć. Setki Polaków zostały przez Ukraińców spalonych żywcem w domach lub w kościołach. Krwawa niedziela została zaplanowana właśnie po to, żeby zbrodni dokonywać w kościołach. To był najtragiczniejszy dzień dla Polaków w całej II wojnie światowej. Tylko w lipcu 1943 celem napadów stało się 520 wsi i osad, zamordowanych zostało co najmniej 10-11 tysięcy Polaków. Łącznie liczba ofiar ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach wynosi co najmniej 100 tys. ofiar. Wiele polskich wiosek zostało przez Ukraińców zrównanych z ziemią.
Ukraińcy zaprzeczają zarówno liczbie ofiar, jak i tego, że dopuścili się zbrodni ludobójstwa. Zbrodniarze odbierają cześć jako bohaterowie i mają pomniki na całej Ukrainie. W tym roku ukraiński MSZ oficjalnie zaprotestował przeciwko uchwaleniu przez Sejm ustawy o ustanowieniu w Polsce państwowego święta „Narodowego Dnia Pamięci o Polakach – ofiarach ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA na Kresach Wschodnich II RP”. Ekshumacji na Wołyniu jak nie było, tak nie ma, a polskie władze pompują w pomoc dla Ukrainy setki milionów złotych, uważając przypominanie o zbrodni za “rosyjską narrację”.
